چمشانک: گُل بلوچ
نثار احمد ءِ نبشتگیں گدار سک وانگءُ دوست دارگ بنت، چی ءَ کہ ایشانی تہ ءَ نثار احمد بلوچستان ءِ راستیں جاوراں انچیں اندازے ءَ بیان کنت کہ وانوک وت ءَ چہ گستا ءُ ھما کردار ءِ ھمراہ بنت۔
آئی ءِ کتاب تُنّ، جون ءُ چول لائک ء ستا اَنت ءُ انوگیں شنگ بوتگیں کتاب کلّیں بیرک اُوں مزنیں مول ءُ مکسدے دار اِیت۔ نثار احمد تچکیں لبزانی تہ ءَ انچیں گْرانبھائیں مارشتاں نبشتہ کنت کہ وانوک ءِ ھیال تُشے اُوں اِنگو آنگو نہ بیت۔
کلّیں بیرک یک انچیں درد چکاریں کسّھے کہ ایشی ءِ تہ ءَ بلوچ زالبول ءِ اُوپار، کُربانی ءُ جزبگ ءِ درشانی کنگ بوتگ۔ اے کتاب ءِ تہ ءَ بلوچستان ءَ بوؤکیں استان ءِ بے کانودیں کار پیش دارگ بوتگ اَنت کہ بلوچستان ءِ تہ ءَ ھرکس پہ زور ءُ تاکت ءِ بنیاد ءَ دومیگ ءَ تاوان دات کنت۔ استان زدگیں مردم ءَ ھرچی کنگ ءِ رزا اِنت۔ انچوش کہ کتاب ءِ تہ ءَ تلار ءُ ھانی پہ کمو گام جنَگ ءِ ھاتر ءَ ڈنّ ءَ در کپ اَنت کہ آیانی دیم ءَ سیاہ پوشیں گاڑی یے کئیت ءُ آیاں زورانسری گوں وت بارت۔ اے بہ گندئے فِکشنے، بلے ھستیں جاور انچوش اَنت کہ بلوچ نہ زانت کدی ءُ کُج ءَ آوار جَنگ بیت۔
یک زالبولے کہ آئی ءَ زند ءِ دْرائیں آسراتی ھست اَنت، آ یک شوکیں ءُ جوانیں زندے گْوازینت کُت کنت، آ پہ وت ءَ وشّیں بانداتے گِچین کُت کنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔بلے ھمے ساھت ءَ آ وتی ڈگار ءِ پھازگ ءَ وتی زمہ واری سرپد بیت، آ تھنا نپری پگرے نہ دار اِیت، بلے مُچّانکی (اجتمائی) رنگ ءَ دیم ءَ جُنز اِیت۔ انچوش ھانی ھم یک ڈاکٹرے اَت، بلے آ وتی زمہ واریاں اُوں سرپد اَت۔ چوش کہ بلوچ ءِ بد بھتی اِنت کہ آئی ءِ پْروش دیوک آئی ءِ جند ءِ بلوچ اِنت۔ انچوش کہ ھانی ءِ پِت استان دوستے اَت ءُ آئی ءَ وتی جنک وت جنوزام کُت۔
اے استان ءِ زالمی ءُ وتی جند ءِ ھون ءِ دلّاری بلوچ جھد ءِ سر ءَ بلائیں اڑاندے، استان وَ درامدے، دُژمنے، زوراورے، بلے جند ءِ ھون وھدے کہ ھمے استان ءَ گوں ھمدست بیت گُڑا سک تاوان دنت ءُ کلّیں بیرک ءِ تہ ءَ ھمے چیز ءِ درشانی کنگ بوتگ۔
زالبول کہ بازیں راجمان ءِ تہ ءَ نزور لیکگ بیت، بلے نثار احمد ءَ بلوچ زالبول ءِ اسل جوھر ءِ درنگازی کُتگ کہ زالبول اے چاگرد ءَ توانگریں ھستی اِنت۔ بہ گندئے آ جسمانی دْروشم ءَ نازُرک اِنت، بلے آئی ءِ سگ ءُ اُوپار لائک ء ستا اِنت۔ ھانی یک لاپ پُریں جنینےاَت کہ تلار ءِ جنگ ءَ رند آ کوہ ءَ تھنا یلہ کنگ بیت ءُ آ ھمود ءَ وتی چُک ءَ کار اِیت ءُ دست ء وت، وتی چُک ءِ پت ءَ زمین ءِ باھوٹ کنت۔
پد ءَ آ گوں کجام درد ءُ رنجاں وتی شپ ءَ سُھب کنت، اے کَچّ ءُ کیاس کنگ نہ بیت۔ ھانی گوں وتی تپل ءَ بازیں شپ ھمے کوھانی تہ ءَ گْوزینیت ءُ پد ءَ کہ آ بے وراکی ءُ تُنّ ءِ سوَب ءَ سک نگیگ بیت، گڑا آ پند جنان روڑ ءِ نیمگ ءَ در کئیت کہ اُود ءَ چہ یک گاڑی یے ھانی ءَ گند اِیت کہ آئی ءِ تہ ءَ مرد ءُ جن ئے اِتاں، ھانی ءُ زھگ ءَ گوں وت بر اَنت گوں۔
ھانی وتی چُک ءَ وانین اِیت، بلے وتی بیر ءَ چہ بیھال نہ بیت ءُ وھدے کہ چُک مزن بیت گڑا آئی ءَ دْرائیں راستیاں ھال دنت۔گُڑا چُک درّائینیت کہ: “ من ءَ بیر گِرگ ءِ سوج ءَ بہ دئے۔”
گُڑا مات گْوش اِیت: ”ھون ءَ گرمی ءَ مَئیل ءُ جزبگاں واب ءَ مَئیل۔ ترا دُژمن جت نہ کنت، بلے ھما دست کہ ترا آیانی سر ءَ بیسّہ اِنت، ترا ھما جن اَنت، ھمے دست ھچبر نہ چار اَنت کہ تو کئے؟“
ءُ پد ءَ ھانی چُک ءَ اِیمن کنت ءُ گْوش اِیت: ”تئی پِت کلم دوستے بوتگ ءُ تیر آسے۔ جاھے کلم اِنت، اُود ءَ آس نہ اِنت۔ تو کسے ءِ وابءَ مانا دات مہ کن ئے، گڑا بیر گِرگ جاھلی کارے ءُ ھمے ھون ریچی یے۔“
ھانی وتی چُک ءَ مُھکم کنت۔ آئی ءَ سرپدی دنت کہ بیر گِرگ بس گوں یک مردمے ءَ بیت، بلے مئے جھد ھمیش بہ بیت کہ اے رھبند ءِ جند مارا ھلاس کنگی اِنت ءُ چوش تھنا گوں مُچّانکی (اجتمائی) پگر ءُ مارِشت ءَ چہ بیت۔ ترا بیر گرگی نہ اِنت، بلکیں ترا یک راھے پہ وت گچین کنگی اِنت۔ راستی ءِ راہ، نوں گُڑا تو بیر گِرگ ءَ سوبین بہ ئے۔
مئے چاگرد ءِ تہ ءَ بہ گندئے ھانی دْروشمیں زالبول مُچ اِنت کہ آیاں وتی نازُرکیں کوپگاں بلائیں بار زُرتگ ءُ ھمے پیش داشتگ کہ زالبول گھگیری ءُ جزبگ ءِ چیدگے۔
گُڈسر چہ کتاب ءَ؛
”بھار کئیت، روچ ءِ بْراھداریں بْرانز کوھاں سمبھین اَنت۔ پُل رُد اَنت، دیگر ءَ روچ ءُ ماہ ءِ لیب ءَ مُرگ رد نہ کپ اَنت، نمب ریچ اِیت، بانگواہ ءَ مُرگانی زیمر باتِناں مُلمہ کن اَنت۔ اے ریک دلبند ءِ کلّیں رازاں کوھانی ٹُلّاں سر کن اَنت۔ ءُ مردمے کہ ھرجاہ رؤت وتی اگل ءَ دائم سلاہ بند بہ کنت۔“