پنتاک
بلوچستان چہ بازیں دْھکاں پیش زُلم ءُ زوراکی ءِ آس ءَ سُچان ءُ پیداک اِنت، بلے اے زوراکیانی توکا اِستان ءِ ھر بھرگ ءِ دست ھوار ءُ روچ پہ روچ تْرندی پیداک اِنت۔ ھما کہ وت ءَ مئے نُمائندگ ءُ پارلیمنٹ ءِ بھر اَنت، آ ھم اے زُلم ءُ زوراکیانی دارگ ءَ بے سوب اَنت۔ اگاں اِستان گْوش اِیت کہ من بلوچ زالبول پرے ھاتِر ءَ آوار جتگ ءُ زندانی کُتگاں کہ آ مجرم اَنت، بلے آیاں وتی جند ءِ آمیدگِس (عدالت) ءَ آرگ ءَ لپرزگ ءُ چیریں ڈس ءُ جاھاں آ چیر داتگ ءُ آیانی کھول اے ھبر ءَ رنج ءُ گمانی دیمپان اَنت کہ مئے زھگ زندان ءِ کجام کوٹی ءَ گوں چونیں سکّی ءُ جاوراں دیمپان؟
اے جُست ھرروچ بے ڈس ءُ بیگواھیں مردمانی کھولاں چو سیاہ مار ءَ ڈنگ جنت، بلے ھمے اِستان کہ وت ءَ مات گْوش اِیت پہ بلوچ ءَ ماتویے ءَ ھکّ ءَ ھم پیلو کنگ ءَ نہ اِنت۔ اگاں بلوچ راج ءِ بیگواھیں مردمانی کھول پہ آیانی آجوئی ءِ توار چِست کنگ لوٹ اِیت آئی ءِ اے ھکّ ھم پُلگ بوتگ، پمیشکا اے ھبر چو روچ ءَ پدّر اِنت کہ اِستان نہ لوٹ اِیت آ وتی اُکبالاں پد بہ جَنت ءُ یک اِیمنیں شھری یے رنگ ءَ زند بہ گْوازین اِیت، بلکیں آ ھما شوندات ءُ پالیسی ءِ گوم ءَ دیم ءَ جُنزگ ءَ اِنت کہ بلوچ چد ءُ گیشتر لاچار ءُ بزّگ، ایردس ءُ پدمنتگ بہ مان اِیت۔
راج ءِ باسمائیں پُسّگاں
ما شُما کُل گندگ ءَ اِیں پہ بلوچ ءَ سیاسی ءُ اِنسانی ھکّانی ھاتر ءَ توار جَنگ جرمے جوڑ بوتگ، ھمے جرم ءِ پُژدر ءَ ڈاکٹر مھرنگ گوں وتی ھمبلاں سالے توام بوگ ءَ اِنت کہ زندان ءِ اندر ءَ سکّی ءُ سوریانی دیمپان اِنت۔ ھمے زوتاں آئی نادْراھی ءِ ھال ھم چاگردی رسانکدر ءَ آئی کھول ءُ بی وائی سی ءَ راست کُتگ، بلے پد ءَ ھم آ پہ جاندْراھی ءِ واستا چہ اِنسانی آسراتیاں زِبھر ءُ ھر ھمک راھسر ءَ اِستان ءِ جند برے رنگے ءَ اڑاند ودی کنت ءُ میلانک اِنت۔ پرچا کہ آ نہ لوٹ اِیت بلوچ آسودگیں زندے بہ گْوازین اِیت، بلے مارا پہ وتی راجی زندمان ءِ پھازگ ءَ گوں ھر رنگیں جاوراں دیم پہ دیم بوگی اِنت۔ اگاں ما مرچی توار چِست نہ کُت ءُ ھاموش بوت اِیں، اے ھاموشی چو رسترے ءَ مارا وارت ءُ پِلّک اِیت۔ اگاں ما پہ ڈاکٹر مھرنگ ءُ آئی ھمراھاں، ماہ جبین ءَ بہ گر دانکہ نودربریں ھیرالنسا ءَ بیا، یا پہ ایدگہ بلوچ پُسّگاں توار چِست کن اِیں بزاں کہ ما وتی باندات ءِ پھریزگ ءِ جھد ءَ اِیں، اگاں ناں ما ھم باندا پوسٹرے بہ اِیں ءُ رسانکدر ءِ زینت بہ اِیں۔ گھتر ھمیش اِنت کہ ما یک برے پد ءَ بے تواری ءِ دامُن ءَ چاک بہ دے اِیں ءُ وتی توار ءَ زوراکیں ھاکم ءِ در ءُ دمکاں ابید بلوچ ءِ ھر گِس ءُ میتگاں سر بہ کن اِیں کہ اے ھاموشی مئے دردانی درمان نہ اِنت، بلکیں اے مارا چہ اندر ءَ وران ءُ چہ راجی ھستانک ءَ زِبھر کنگ ءَ اِنت۔
بلوچ سرڈگار ءِ پُسّگاں
مات کہ وھدے بیوس ءُ لاچار بیت آ مارا گْوانک جنت، اے ساھت ءَ مئے گُلزمین ءِ ھر ھلک ءُ میتگ زُلم ءُ زوراکیانی آس ءَ سُچگ ءَ اِنت۔ اگاں ما پہ اے آس ءِ کُشگ ءَ تیار اِیں، گُڑا مارا گھگیری کنگی ءُ وتی سیاسی توار ھر دمک ءُ دراں جکسینگی اِنت۔ اگاں اِستان مارا اِنسان ءُ راجے سرپد بیت، بلوچستان ءِ وارس ءُ واھُند سرپد بیت گُڑا پہ آئی ءَ ھژدری اِنت کہ مئے اِنسانی لوٹاں بہ منّ اِیت ءُ زندانی ئیں ھر بلوچ پُسّگ ءَ آجو بہ کنت، اگاں کسے ءِ سر ءَ چونیں کہ بھتامے ھست آئی ءَ وتی آمیدگِس ءَ پیش بہ کنت، اگاں ناں چو پہ بے ڈسّی بلوچ پُسّگانی گار ءُ بیگواہ کنگ مئے اِنسانی ھکّ ءُ گوں راجی ھستمان ءَ بدّتِریں زوراکی یے زانگ بیت کہ آ مارا ھِچ رنگ ءَ کبول نہ اِنت۔
بلوچ راج
ھاموشی ھِچ رنگ ءَ مئے نگیگیں جاورانی پلگاروک نہ اِنت، بلکیں ھمے ھاموشی ءَ مارا مرچی مچانکی سِزا (آجتماعی سزا) ءِ دیمپان کُتگ۔ اگاں ما انگت بے توار ءُ تُرس آماچ بوت اِیں گُڑا اے زوال تھنا یک گل ءُ کھولے ءِ کوپگاں نہ جل اِیت، بلکیں مئے سرجمیں راج ءَ مان پتائیت ءُ راجی ھستمان ءَ تاوان دنت ، ءُ راجی تاوان مئے گاری ءِ بُن اِنت۔ پمیشکا یکمشت ءُ ھم پتی مئے مرچیگیں راجی لوٹ اِنت، اگاں کسے کجام تک ءُ بھرگ ءَ سیادی دار اِیت بلے مرچیگیں وھد ءُ بلوچ راج ءِ گْوانک ءُ لوٹ ھمیش اِنت کہ ما پہ وتی راجی آکبت ءِ رکّینگ ءَ ھمدست بہ بہ اِیں دانکہ راجدپتر ءُ آیوکیں پدریچ ءِ دیم ءَ میارِیگ مہ بہ اِیں۔ زی مئے ورنا ءُ کماش زندان ءِ تھاریں کوٹیاں بندیگ ءُ سالانی گْوزگ ءَ پد مارا آیانی ٹپّ ءُ ٹوریں جون ماں جنگل ءُ ویرانگاں پہ سوگات رستگ اَنت، بلے مرچی مئے کسانسالیں زھگ ، جنک ءُ پیرزال اے زورانسری ءِ دیمپان اَنت۔ اگاں ما انگت گوں ھاموشی ءَ نشت ءُ تماشا چار اِت، بزاں کہ وتی راج ءِ زوال آماچی ءَ مئے وتی دست ھوار اِنت۔
دودائیں بلوچ راج
مرچی تئی سمّی زندان ءِ تھاریں کوٹیاں بندیگ ءُ بلوچ بوگ ءِ جرم ءَ زُلم ءُ زوراکیانی دیمپان، اگاں تو پہ وتی سمّیاں مرچی سیاسی زْرمبشت ءُ دودائیں گْوانک ءُ توارے نہ بہ ئے راجدپتر ترا کجام نام ءَ گیر بیار اِیت؟
پمیشکا وھد ھمیش اِنت کہ مرچی پہ وتی سمّیانی پھریزگ ءَ پادا باندات ءِ روچ ترا موہ نہ دنت کہ تو وت ءَ گیش ءُ گیوار بہ کن۔ اگاں تو وت ءَ راجدپتر ءَ اے اھد ءِ دودا کنگ لوٹ ئے گُڑا پادا ءُ دودائیں بودے پیشدار دانکہ بدواھگ ءِ ھر بے نپّیں واھگ چو دْروھاپ ءَ بے مانا بہ بیت، پرچا کہ راجدپتر گوں کِرد ءُ دیمونیاں نبیسّگ بیت ناں کہ نندگ ءُ کمرزانی ءِ بندگ ءَ۔
گلیں بلوچ راج
پادا! مارا شُمارا گوں ھم سنتی ءَ وتی راجی توار ڈیھ ءُ درانڈیھ ءِ ھر در ءُ دمکاں سر کنگی اِنت، چو مہ بیت باندا ما میارِیگ ءُ مئے آیوکیں اوبادگ اَچ ما نپرت بہ کنت۔ پادا اِت کہ وھد پہ کس ءَ مھتل نہ بیت، پادا اِت، پادا اِت۔
