پنتاک
بلوچ راج
چہ وتی دود ءُ ربیدگ ءَ سِدگ چہ وتی زمین ءُ راج ءُ ھنکین ءَ سِدگ ءِ درور اِنت، پمیشکا پہ یک راجے ءَ چہ وتی دود ءُ ربیدگ ءَ سِدگ مَرگ زانگ بیت۔ چی ءَ کہ دود ءُ ربیدگ یک راجے ءِ راجی پجّار اِنت، ءُ دود ءُ ربیدگ بنی آدم ءِ زند گوازینگ ءِ ھما کار ءُ اَمل ءِ نام اِنت کہ آئی تہ ءَ زندمان ءِ ھر تک ءُ پھنات ھمگرنچ اَنت۔ اگاں کجام راجے ءَ وتی دود ءُ ربیدگ یلہ دات ءُ دگہ راجے ءِ دودمان وتی کُرت، بزاں کہ آئی وت ءَ ماں شِردے ءَ چگل داتگ۔ آ بہ گندے سما بہ کنت ءُ بہ لوٹ اِیت کہ من چرے شِرد ءَ در بہ کپاں، بلے پہ ارزانی در اتک نہ کنت۔ پمیشکا اے مئے سِنچ ءُ سما ءِ سرچمّگ بہ بیت کہ “چہ دگر ءِ دیوار ءَ وتی گیوار” شرتِر اِنت۔
مھروانیں بلوچ راج
دود ءُ ربیدگ تھنا پُچ ءُ پوشاک، بُن ءُ بیھی ساز ءُ سامانانی پیشدارگ ءِ نام نہ اِنت، بلکیں دودمان راجانی بُندری ھمراھے۔ وتی راج ءِ ربیّت (روایت)، رسم ءُ رواج، پت ءُ پیرُکانی پگر ءُ لیکہ، نام ءُ شرپ ءِ زندگ ءُ برجاہ دارگ ءِ نام دود ءُ ربیدگ اِنت۔ راج ءِ کجام زھگ ءُ پُسّگ ءَ کہ اے سما کُت کہ من ءَ وتی زندمان وتی راجی دود ءُ ربیدگ ءِ ساھگ ءَ گوازینگی اِنت، گُڑا بنی آدم ءِ ھمے اَمل ءَ دود ءُ ربیدگ پھریزگ ءِ جھد گْوش اَنت۔ چی ءَ کہ دود ءُ ربیدگ راجانی ھما یکتائیں شے اِنت کہ ھرکس ءَ ما رُمبے ءَ جتا پدّر کنت ءُ پیشدار اِیت۔ اگاں ما بہ گْوش اِیں کہ دود ءُ ربیدگ ھر راجے ءِ راجدوستی ءِ روتگ اِنت تہ رد نہ بہ اِیں، پرچا کہ دود ءُ ربیدگ مارِشتانی ھما زُبان ءُ درونت کہ راجاں راجدوستی ءِ لیکہ ءُ بزانت ءَ سرپد کنت۔
سرپدیں بلوچ راج
اے نگیگیں جاورانی رِد ءَ راستے کہ آ گْوستگیں باریگ پہ ما پد نہ تَرّ اَنت، بلے پہ وژدلیں باریگ ءِ ساچگ ءَ مارا گوں وتی دود ءُ ربیدگ ءِ کاروان ءَ دیم ءَ جُنزگی اِنت۔ ما کہ وھدے دود ءُ ربیدگ گوں وتی زند ءِ ھر گام ءَ پیوست کُرت، گُڑا پہ سدک بزان کہ مارا گوں وتی ھمگامی ءَ راجدپترے گون ءُ جُنزگ ءَ اِیں، ءُ آ راجدپتر ءِ ھر تاک ءُ تاکدیم ءَ جتائیں بُنگپّ ءُ جتائیں کسّھے نبشتہ ءُ مارا تچکیں دگ ءَ شون دَیگ ءَ اِنت۔
شرپمندیں بلوچ راج
دود ءُ ربیدگ پہ راجاں گْرانبھائیں میراسے، اے میراس ءِ پھازگ ءُ پہ آیوکیں پدریچ ءَ سر کنگ مئے راجی زمہ واری اِنت۔ اے میراس کہ مرچی ہہ ما سر بوتگ، اِشی ءِ پُژدر گوں گھگیری ءَ نبشتہ اِنت۔ اگاں مئے پُشپداں پہ اِشی ءِ پھریزگ ءَ جھد ءُ کوشست مہ کُرتیں مرچی بہ گندے چو ایدگہ زوال آماچیں راجانی داب ءَ ما ھم مرچی چرے دود ءُ ربیدگ ءِ سیمسراں گار ءُ بیگواہ اِت اِیں، بلے اے ھمایانی جھد ءِ مُزّ اِنت کہ ما مرچی وتی دود ءُ ربیدگ ءِ سر ءَ پھر بند اِیں۔
گھگیریں بلوچ راج
دود ءُ ربیدگ راجانی ھستمان ءِ گْواہ اِنت، ھما راجاں کہ وتی دودمان شموشتگ ءُ مرچی گوں دگر ءِ پوشاکاں زند گوازینگ ءَ اَنت آ دیری چہ وتی جند ءَ درآمد بوتگ اَنت۔ مرچی کہ ما اے روچ ءَ یات کن اِیں، اِشی ءِ مستریں مول ءُ مراد ھمیش اِنت کہ ما چو آ راجاں درآمد بوگ نہ لوٹ اِیں کہ اَچ وتی راجی ھستمان ءَ گار ءُ گُمسار بہ بہ اِیں۔
اے روچ ءَ گوں ھمے کول ءُ اکرار ءَ یات کنیں ءُ برجم داریں کہ ما زندگ اِیں، اگاں ھما روچ ءَ ما چہ وتی راجی آکبت ءِ چیدگاں گِستا بوت اِیں گُڑا بزان کہ ما وت ءَ دست ء وت مَرگ ءِ پنجگاں شھار داتگ۔ چی ءَ کہ مَرگ تھنا زندمان ءِ کبز بوگ ءُ ارواہ ءِ بال کنگ ءِ نام نہ اِنت، بلکیں اے گیدی ءَ زندگیں راج ھم مُردگ گْوشگ بنت کہ آ چہ وتی راجی ھستانک ءِ ھر چیزّ ءَ سِستگ ءُ زِبھر اَنت۔
سوھوئیں بلوچ راج
اگاں ما پہ جزم وتی دود ءُ ربیدگ ءَ زندگ ءُ برجم دارگ لوٹ ایں، گُڑا مئے زندمان ءِ زیبائیں کارست راجی زمہ واری بہ بیت کہ مارا کدی زوال ءُ مِرگ ءَ نَیل اِیت۔ چی ءَ کہ جھان ءَ مرچی ھما راج گوں راجی نِشان ءُ چیدگاں ھست ءُ زندگاں کہ آیاں وتی راجی زمہ واری زانتگ ءُ آئی ءَ را پورا کُرتگ، اگاں ناں ترا ھِچ چوشیں راجے ماں جھان ءَ گندگ ءَ نئیت کہ آئی ابید وتی زمہ واریانی زانگ ءُ پجّارگ ءَ راجی ھستانک رکّینتگ۔ پمیشکا مارا وتی راجی زمہ واریانی ھمراھی ءَ تْرند گامیں وھد ءِ نِھاد ءُ ارزشت ھم زانگی اِنت، اگاں ما وتی پھریزگ ءَ وھد ءِ گاماں پند بُر اِت نہ کُت پہ پشت کپتگیں راھیاں منزل نیست۔
زیردستیں بلوچ راج
جھان ءِ دامُن ءَ ھر راج ءِ وتی جتائیں دود ءُ ربیدگے، بلے مئے دود ءُ ربیدگ مارا چہ ابرم ءِ ندارگ، رنگ ءُ جلواھاں ابید مھمانداری، میارجلّی ءُ بھادُری ءِ ھم درس ءَ دنت۔ پرے واستا مارا اے روچ ءَ بلوچی پُچ ءُ پوشاکاں ابید وتی زُبان، راجدپتر، وتی پُشپدانی کُربانی گیر آرگ ءُ اے کلوہ دَیگی اِنت کہ ما وتی پت ءُ پیرُکی بُندر ءُ زمین ءَ یک زندگیں راجے ءِ بستار ءَ زندگ ءُ ھست اِیں، ءُ پہ وتی راجی ھستمان ءِ رکّینگ ءَ گُشادیں وھد ءِ ھر وڑیں چکّاسانی دیمپانی کنگ ءَ تیار ءُ جاڑِیگ۔
چی ءَ کہ اے 2 مارچ ءِ روچ گوں وتی درد چکاریں کسّہ ءَ پہ بلوچ راج ءَ یک مزنیں ارزشت ءُ مانایے دار اِیت، اے ھما روچ اِنت کہ مئے ورنا ءُ کماش، زھگ ءُ زالبول، کسان ءُ مزن وتی بلوچ بوگ ءُ راجی دود ءُ ربیدگ ءِ سر ءَ پہ مڑاھے پھر بند اَنت۔ اے درگت ءَ اگاں کسے دریاورد ءُ دِھکان اِنت، پوریاگِر ءُ جانشو اِنت، مید ءُ ناھُدا اِنت، بزگر ءُ شریک اِنت، ھزگار ءُ نیزگار اِنت، چہ زندمان ءِ کجام پِڑ ءَ سیادی دار اِیت آ اے روچ ءَ پہ وتی بالاد ءُ زیردستیں راج ءَ یک مزنیں شان ءُ شرپے سرپد بیت۔ پمیشکا اے شان ءُ شرپ، اے دود ءُ ربیدگ ءِ زندگ دارگ مئے سر ءَ راجی پرزے، ءُ اے پرز دانکہ زندگ اِیں مارا پورا کنگی اِنت۔ اگاں مئے آیوکیں پدریچ اے بُندر ءُ زمین ءَ کئیت ءُ ودی بیت، گُڑا آ وت ءَ وشبھت ءُ ابدمانیں راجے ءِ پُسّگ سرپد بہ بیت۔
